انسان همیشه در حال گفت و گو است، چه در خواب و چه در بیداری، چه با جمع و چه تنهائی.
کیفیّت زندگی فردی و جمعی انسانها، از دوستیها گرفته تا خانواده و سازمان و در نهایت یک ملّت، رابطه بسیار مستقیمی با عمقِ این گفتوگوها دارد. درکِ عملیِ رابطهی مستقیم میان کیفیَت زندگی و گفتوگوهای روزمرّه مستلزم گسترش افقهای آگاهی است. نیاز مبرم به رشد آگاهی را در پیچیدگیها و آشفتگیهای فزایندهی این دوران میتوان حس نمود. دورانی که در آن، از روابط خانوادگی و دوستیها گرفته تا مدیریّت سازمانی و حکمرانی ملّی، کیفیّتها بیمُحابا قربانیِ کمیّتها و منافع مُوقّتی میشوند، به خصوص کیفیّتهای شخصیتی و ارتباطی.
«هُنر گفتُگوی سازنده» پژوهشی است جمعی برای رهیابی در صحرایِ میانِ دو سطح متفاوت از آگاهی. در این سوی صحرا، ناآگاهیهای غالب بر این روزگار و در آنسو، دشتی حاصلخیز برای جوانههایِ خودآگاهیِ جمعی، و ساربانِ این کاروان، نیازِ مشترکِ همهی مااست برای مشارکتِ فعّال و آگاهانه در ساختن دنیایی زیباتر.
گسترش جهانبینی و فضای فکری
- آگاه شدن به پیش فرضهایی که در پشتِ عادتهای فکری، شغلی و اجتماعی ما قرار دارند. این پیش فرضها زایندهی آشفتگیهایی است که غالباً منشأ آنها را به «دیگری» نسبت میدهیم. ابرهایی که جلوی تابش خورشید خودآگاهی را میگیرند.
- ایجاد همآهنگی میان خردِ جزئی (استدلالی)، خردِ الهامی و خردِ جمعی برای بازسازی ساختارهای سازمانی و اجتماعی، در راستای رُشد کیفیّتهای انسانی.
- آگاهی از اهمیّت کیفیّت شنیدن در تمام سطوح زندگی، آشنائی با سطوح متفاوت شنیدن و بازیافت روشهایی برای پرورش این استعدادِ زنانه و راهگشا که به ندرت مجال پرورش پیدا میکند.
در دورانی که
نیاز به بازسازی ساختارهای اخلاقی، اجتماعی و فرهنگی روز به روز بیشتر حس میشود
پیچیدگیهای فزایندهی سیاسی، اقتصادی و تکنولوژیک به سردرگمیهای انسان مدرن دامن میزند
چهگونه میتوانیم با استفاده از گفتوگوهای سازنده، برای انسانها و سازمانها فضایی درست کنیم که در آن، راهیابی به سوی آیندهای زیباتر، آگاهانهتر، و نیز همآهنگتر با کیفیّات عمیق انسانی ممکن باشد؟
